ayakkabılar

tek bir kare... ardından girilen karanlık koridor... anı(lar) bütününün ruhumdaki ağırlığı... koymayacaktınız o ayakkabıları kapı önüne.. hatırlatmayacaktınız bana, kapının önüne ayakkabılarını ellerimle bıraktığımı.. öyle fena oldu ki içim.. evin neresine kaçacağımı nerede ağlayacağımı şaşırdım!..
birikiyor galiba zaman içinde ve bir çıkış buldu mu patlayıveriyor üzüntüler. umulmadık anda bir kahkahanın içinden çıkıp geliyor göz yaşları.. anırarak ağlama isteği hep bastırdıklarımdan.. o da bi yol bulur elbet kendine..

Geri Taşınıyorduuu!!

Eve geri dönüyorum galiba :)

Gerçi eski yazıları nasıl taıyacağımı bilemiyorum ama.. Hadi hayırlısı diyelimm....

HOŞÇAKAL İLK EVİM

Kafamdaki Huni ile artık burayı terk ediyorum...